jul
04
2017

Het gebruik van 3D-visualisatie van osteologisch trauma voor de rechtbank: een kritische beschouwing

Osteologisch bewijs kan vanwege de gevoelige aard niet in de rechtbank worden getoond. Daarom worden in plaats daarvan foto’s gebruikt om de impact van dergelijke traumatische scènes te verminderen. Hoewel driedimensionale (3D) digitalisering tegenwoordig gebruikt wordt in een groot aantal disciplines, zijn er geen standaard praktijkrichtlijnen die van toepassing zijn op de forensische wetenschappen. Het gebruik van 3D-beelden in de rechtbank heeft echter zijn voordelen en wordt langzaam geïmplementeerd in het rechtssysteem. Er is een duidelijke behoefte aan het visualiseren van osteologisch materiaal in de rechtbank en in dit paper worden de hierop betrekking hebbende technieken, toepassingen, voordelen en overwegingen besproken.

 

Binnen de forensische context kan het begrijpen en reconstrueren van de gebeurtenissen die resulteerden in het overlijden van een persoon, leiden tot de veroordeling van een misdadiger. Trauma’s die op het lichaam zijn gevonden, kunnen bewijs leveren over wat er gebeurd is tijdens deze laatste momenten. Het onderzoek van trauma helpt bij het bepalen of de dood natuurlijk of onnatuurlijk was, al dan niet opzettelijk, eigenhandig of veroorzaakt door iemand anders. In veel gevallen zal het ontbinden van het bedekkende weefsel forensisch bewijs vernietigen omdat de wonden en beschadigingen verdwijnen. Dus wordt het resterende osteologische bewijs gebruikt om vast te stellen hoe het trauma is ontstaan. Het beschrijven en presenteren van het trauma in de rechtbank vormt echter een probleem omdat de echte overblijfselen (d.w.z. de botten) niet meegenomen kunnen worden naar de rechtbank, door de gevoelige aard van dit bewijs. Het tonen van menselijke overblijfselen kan voor sommige personen ook erg ingrijpend zijn, wat kan leiden tot beïnvloeding van de jury.

Een ander probleem is de kwetsbaarheid van de botten. Het manipuleren van botten in de rechtszaal kan leiden tot degeneratie, waardoor het forensisch bewijs juist kan worden aangetast. Omdat het niet mogelijk is om botten mee te nemen naar de rechtbank, wordt bewijs van trauma momenteel gedocumenteerd met foto’s. De foto’s worden gebruikt om de jury te helpen om een aaneenschakeling van gebeurtenissen te begrijpen en onderzoekers te helpen bij het begrijpen van ruimtelijke relaties tussen objecten en mensen. Met een foto wordt een object permanent vastgelegd – wat belangrijk is omdat bot in de loop der tijd wordt afgebroken.

Een foto registreert hoe een object eruitzag toen de foto werd gemaakt. In de rechtszaal verminderen foto’s ook de impact van traumatisch bewijs, doordat ze een alternatieve manier van visualiseren bieden ten opzichte van het echte bewijs, vooral als ze in zwart-wit zijn gemaakt. Verder is het soms moeilijk om verwondingen duidelijk uit te leggen aan personen met een beperkte kennis van de anatomie. Daarom zou het mogelijk kunnen zijn dat een leek niet weet welk deel van het lichaam wordt bedoeld als bijvoorbeeld wordt gesproken over trauma van de distale femur (d.w.z. de onderkant van het dijbeen).

Er zijn een aantal problemen bij het gebruik van standaard fotografie in deze context. Ten eerste is het fotograferen van een bot moeilijk door de drie dimensies ervan. Voor de forensische antropoloog focussen foto’s meestal op elementen van het skelet. Als de fotograaf echter geen passende antropologische training heeft gehad, kan de foto moeilijk te interpreteren zijn. Ten tweede is er het punt van toelaatbaarheid. Foto’s van ernstig trauma worden het vaakst afgewezen door rechtbanken. Verder worden autopsiefoto’s vaak aangemerkt als ‘onnodig kwetsend’. De rechter moet het potentiële belang van de foto afwegen tegen het negatieve effect van vooringenomenheid. Fotografen kunnen onbedoeld hun eigen opvatting weergeven in de gemaakte foto’s. Het resultaat kan zijn dat beïnvloeding door een serie foto’s oneerlijk is en de foto’s eerder beschouwd kunnen worden als kunst in plaats van de documentatie van bewijs. In deze context vraagt Thompson. “Op welk punt verliest de camera zijn objectiviteit als de opnames verschuiven van documentatie naar beeldende kunst?” Er is veel discussie over het gebruik van digitale fotograferen

Het gebruik van kleurenfoto’s. Hoewel met digitale fotografie snel foto’s kunnen worden geproduceerd, rijzen bij het gebruik een aantal vragen met betrekking tot het gemak waarmee foto’s kunnen worden gemanipuleerd. Toepassingen in de forensische wetenschap veranderen continu. Nieuwe methoden, zoals 3D-digitalisatie, komen in hoog tempo beschikbaar. Hierdoor wordt het gemakkelijker om een toenemende hoeveelheid complexe, technische informatie in de rechtszaal te presenteren. Er kan daarom voor worden gepleit dat het tijd is om nieuwere technieken te gebruiken, uit te proberen en testen op andere materialen, zoals osteologisch trauma.

Toine van Beugen

Toine van Beugen

Regional Manager FARO Benelux | toine.van-beugen@faroeurope.com

More Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *



Blog

Lees hier over trends, best practices and interessante applicaties in 3D documentatie en meettechniek.
Follow me:

Volg deze blog

By signing up, you agree to our Terms of Service and Privacy Policy.

Archief

FARO lokaal